Abonneer in een reader

Schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief!


Werkgever mag soms zakelijke e-mails lezen
woensdag, 07 december 2011 13:51
Zakelijke e-mails van medewerkers vallen onder het recht op privacy, ook als ze vanaf het werk worden verstuurd. Maar in bijzondere gevallen mag de werkgever deze mails toch lezen. Daarvoor moet hij dan wel goede redenen hebben. De werkgever moet een heel goede reden hebben om die mails te mogen lezen. Daarover deed de kantonrechter in Rotterdam onlangs een uitspraak in een zaak tussen een werknemer en werkgever.

Een commercieel medewerker werkt sinds 2006 bij de werkgever in de binnendienst. Ook zijn vader werkt - al 30 jaar - voor deze werkgever. Voor de vader is - na een onderzoek door een bedrijfsrecherchebureau - een ontslagaanvraag ingediend. De vader is ook op non-actief gesteld. De commercieel medewerker is door bedrijfsleiding aangesproken over de manier waarop er over de gebeurtenissen rondom zijn vader wordt gecommuniceerd naar collega’s en derden. Een paar dagen later wordt de zoon op staande voet ontslagen. De reden daarvoor is gevonden doordat de werkgever zijn e-mails heeft gelezen. Hij vindt dat er onjuiste informatie onder klanten en leveranciers heeft verspreid en dat hij de gemaakte afspraken over de communicatie heeft overtreden. Daarmee heeft hij ook zijn geheimhoudingsbeding uit de arbeidsovereenkomst geschonden.

Standpunten
De werkgever vraagt de rechter - nu voor de zekerheid - om voorwaardelijke ontbinding van de arbeidsovereenkomst.  Een voorzorgsmaatregel voor het geval dat in een andere procedure wordt geoordeeld dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig was. De voornaamste reden: grensoverschrijdende uitlatingen die het bedrijf schade berokkenen en een vertrouwensbreuk. De werknemer vindt dat de werkgever door het lezen van zijn e-mails een onrechtmatige inbreuk op zijn privacy heeft gemaakt. De werknemer geeft wel toe dat hij niet echt diplomatiek heeft gehandeld heeft ten opzichte van de klanten. Hij voert ook als verweer aan dar de emoties over het ontslag van zijn vader ook een rol speelden. Hij vindt dat hij zijn geheimhoudingsplicht niet heeft geschonden. Als de arbeidsovereenkomst toch wordt ontbonden, wil hij een vergoeding van € 12.997.

Uitspraak kantonrechter
De kantonrechter vindt dat het ontslag op staande voet disproportioneel was.  Maar hij ziet wel dat de relatie tussen de werkgever en de werknemer na alle verwikkelingen onherstelbaar is. Over het lezen van de e-mailberichten valt het volgende te melden: E-mailberichten vallen volgens Europese rechtspraak onder het recht op privacy, ook als ze verstuurd zijn vanaf de werkplek. De werkgever mag dergelijke e-mailberichten alleen in de volgende gevallen controleren:

  1. als de werknemer van de mogelijkheid van controle op de hoogte is gesteld, bijvoorbeeld via een e-mailprotocol of reglement; 
  2. als er een gerechtvaardigd doel is voor de inzage;
  3. en de inzage proportioneel is. Als er geen reglement is worden extra strenge voorwaarden gesteld aan eisen 2 en 3. 

In dit geval had de werkgever een zwaarwichtige reden voor het controleren van de e-mails: er was een vermoeden dat er meer werknemers betrokken waren bij de malversaties binnen het bedrijf, en de vader van de werknemer was bij de malversaties betrokken. Het controleren van de mails was ook proportioneel volgens de rechter.  Er was geen minder belastend middel voorhanden. De werkgever mocht daarom deze inbreuk op de privacy van de werknemer maken. De kantonrechter oordeelt over het ontslag op staande voet als disproportioneel. De werkgever had mogen verwachten dat de zoon iets over het ontslag van zijn vader zou zeggen. De inhoud van de mails verdienen absoluut geen schoonheidsprijs maar daarmee nog geen reden voor ontslag op staande voet. Hij vindt ook dat het geheimhoudingsbeding niet is overtreden. Het ontslag op staande voet was weliswaar onterecht maar de arbeidsovereenkomst wordt wel ontbonden wegens de verstoorde verhoudingen. De werknemer krijgt een vergoeding mee op basis van de kantonrechtersformule met correctiefactor C=0,75.

Zelf de uitspraak lezen? Klik hier